Van operatie tot geluid!

gepubliceerd op: 
7 augustus 2020
door: 
Nathalie Voet
reacties:
2

23 oktober 2019 de dag van de operatie. Om 02:00 uur ‘s nachts hebben wij Finn nog wakker gemaakt voor een lekkere papfles, zodat hij  in de ochtend niet al te veel honger zou hebben.

Al vroeg 5:30 uur, ja dit is voor ons heel erg vroeg aangezien onze kids toch wel van uitslapen houden, reden wij naar Rotterdam.

Om 8:00 uur moesten wij ons melden in het ziekenhuis, wat waren wij zenuwachtig! Finn speelde wat rond in zijn bed in zijn OK jasje en zijn sokken om zijn handen. De sokken om zijn handen waren ter bescherming van de verdovingszalf die er onder zat. Finn kon hier nog prima mee spelen.

Om 8:45 uur mochten wij naar boven. Ik mocht een netje op mijn hoofd en een mooie blauwe jas aan. 

Finn vond dit ook heel interessant, het netje van mijn hoofd was er na 10 seconden al weer af.

Tot Finn sliep mocht ik bij hem blijven en daarna begon het lange wachten.

Ja wat ga je dan doen? Bennie en ik hebben heel veel gelopen binnen, buiten dan weer terug naar binnen. Om de tijd een beetje sneller te laten gaan hebben we ook nog gekaart om toch zo de zenuwen een beetje onder controle te krijgen. 

Eindelijk, om 14:45 uur kwam de verpleging ons zeggen dat wij naar boven mochten. Er mocht maar 1 iemand mee, ik ging mee naar boven. Daar lag ons kleine mannetje, dat gevoel vergeet ik niet snel meer. 

Hij sliep nog maar al gauw werd hij wakker, dat vond ik toch zo fijn dat hij weer wakker werd. 

Hij is weer bij ons, ook had de arts al verteld dat alles goed was gegaan. 

Wel had Finn het nog erg benauwd en moest hij nog even aan de zuurstof. 

De tranen liepen over mijn wangen, want wat was ik blij dat ik Finn weer mocht vasthouden!

Eenmaal van de OK af, lopend terug naar de kamer hield ik hem vast (hoeveel last ik ook had van mijn rug), ik liet hem even niet meer los totdat we bij Bennie waren. 

Na ongeveer 45 minuten vond Finn het wel genoeg met al die draadjes, hij wilde spelen. Oke, dat kan maar dat werd voor ons, opletten dat zijn verband niet los ging, opletten dat hij zijn hoofd niet stoot. Zijn infuus moest nog even blijven zitten, we moesten zorgen dat hij dit er niet uit zou halen. Ja, en hoe ga je dat allemaal doen met een 10 maanden oude baby die ontzettend ondernemend is. Juist, dat was een hele klus!

Bennie is ‘s avonds terug naar huis gereden, zodat hij ons de volgende dag met Veerle kon ophalen.

De volgende dag kwam de arts al heel vroeg tussen 7:30-8:00 uur. Daarna mochten wij naar huis. 

Ook was Finn super knap geweest want hij had zijn verband heel de nacht op gelaten zonder er ook maar 1 keer aan te zitten.

Nu kon Finn gaan herstellen en moesten wij 6 weken wachten voor de aansluiting.

ushersyndroom
Lekker spelen tijden het herstellen.

Ondertussen begon de drukke tijd hier thuis. 

Veerle werd 14 november 4 jaar, toch een kleine feestje gevierd. Maar ze mag ook voor het eerst naar de basisschool. Ook is het natuurlijk sinterklaas tijd. Wat een drukte!

18 november 2019 nog een dag die we nooit zullen vergeten!

We hadden 2 afspraken, de eerste afspraak bij de geneticus, waar we te horen kregen dat Bennie en ik beide drager zijn van het Ushergen. 

De 2e afspraak bij de audioloog om jou welkom te heten in de wereld van geluid. 

De eerste afregeling, ook nu waren wij wel weer zenuwachtig, voor het eerst ging Finn ons horen. 

Wat een FANTASTISCH moment! Omdat Finn niet met zijn gezicht naar ons zat moesten wij wel even goed kijken, maar gelukkig heeft Emilie het allemaal voor ons gefilmd.  Over een paar maanden mag ik zijn eerste reactie met jullie delen. Nu moet ik dat nog even geheim houden. 

Waarom daar vertel ik later meer over. 

Het mooiste cadeau wat ze ons op dat moment konden geven, Finn ging eindelijk zijn papa, mama en zus horen.  Die glimlach die Finn opzette toen hij ons voor het eerst hoorde, zo bijzonder!

Na de eerste afregeling volgde nog vele afspraken om steeds het geluid een beetje bij te stellen, maar wat deed Finn het thuis onwijs goed.

Wel 100 keer per dag zijn ci’s af doen, maar dat ben ik nu al wel weer vergeten.

We wandelen verder over ons pas, maar nu met geluid erbij.  Betekent dat dan dat wij helemaal niet meer hoeven te gebaren, omdat hij ons kan gaan horen?

Nee, we stoppen zeker niet met gebaren. Gebaren zijn zo belangrijk en moet eigenlijk zijn 1ste taal worden naast gesprokentaal. Als hij even zijn ci’s niet op wilt of als ze een keer kapot gaan moeten wij toch kunnen blijven communiceren. 

Inmiddels is NMG 1 klaar en heb ik  mijn certificaat gehaald, nu wachten wij tot NMG2 van start gaat. 

NMG staat voor Nederland met Gebaren.

2 comments on “Van operatie tot geluid!”

  1. Ik heb bewondering voor jullie, hoe jullie het aanpakken. Ga door met je blog. Dat is belangrijk voor jezelf en anderen in dezelfde situatie.

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

linkedin facebook pinterest youtube rss twitter instagram facebook-blank rss-blank linkedin-blank pinterest youtube twitter instagram