Het wordt langzaam donker.

gepubliceerd op: 
4 september 2022
door: 
Nathalie Voet
reacties:
7
wachten voor de afspraak bij de oogarts.
Finn wijst graag de weg.

23 juni stond onze jaarlijkse controle weer voor de deur voor Finn zijn ogen. Al een aantal dagen voordat de afspraak was, was ik behoorlijk zenuwachtig/gespannen.
Ik weet bij deze afspraken nooit zo goed wat we moeten verachten.
We mogen dit keer wel met zijn tweeën naar binnen, dat vonden wij erg prettig.
De testen die Finn kreeg deed hij onwijs goed. Hij wees keurig netjes het plaatje aan waar de vrouw om vroeg.
Als hij het niet wist dan gokte hij. Dit hadden we vrij snel door.
Daarna kreeg hij oogdruppels waarna wij een klein kwartier moesten wachten.
Na het kwartier volgde de laatste test. Daar kwam uit dat zijn cilinder was verbeterd en zijn sterkte iets omhoog was gegaan. 
Daarna het korte gesprek met de arts. Omdat Finn toch al zo goed zijn testen kan maken, gaan ze volgend jaar zijn netvlies op een andere manier meten.
Nu deed ze dit met een glaasje en een zaklamp. Voor nu zag het er voor zover zij dit kon zien (nog) prima uit.
Wel vroeg ze; "merken jullie iets aan Finn?"
Wat wij de laatste tijd wel merken is dat hij heel de nacht zijn nachtlampje aan wilt. Als wij zijn licht uit doe zegt hij " ik kan het niet zien."
Zijn dit de eerste tekenen van zijn nachtblindheid? Ik weet het niet.
Als ik zelf testjes doe in het donker volgt hij dit nog prima.
Zolang hij dit doet zijn wij iets meer gerustgesteld.
We hebben nu ook een nachtlampje wat hij zelf aan en uit kan klikken en we merken dat Finn dit heel fijn vindt, zodra hij wakker wordt kan hij zelf snel zijn licht aanklikken.
Het is en blijft toch altijd spannend de afspraken bij de oogarts, maar dat zal nog heel lang zo blijven.

.

 

De oogtest. Trots!!

En toen stond onze vakantie voor de deur. 

Soms is het niet altijd even makkelijk.

Ik dacht dat wij/ik een manier hadden gevonden om er mee om te gaan.

De laatste tijd merkte is aan mijn lijf dat ik niet meer echt mezelf was, alles was/is te veel en ik hem even geen balans meer.

Voor mijn gevoel ( misschien is het niet zo, maar dat gevoel kan ik niet uitzetten) schoot ik tekort zowel als moeder, als partner ( bijna vrouw 😉) maar ook al collega.

Nu weet ik dat ik een persoon ben die graag de touwtjes in handen heeft en die heb ik voor mijn gevoel nu even niet.

Soms moet ik die touwtjes los laten, I KNOW! Maar dat is zo moeilijk

Maar soms ziin er helemaal geen touwtjes die ik vast kan houden.

Zo ook dat we 3,5 jaar geleden ineens zorgouders zijn geworden.

Deze vakantie was anders dan alle andere vakanties. Ik ging er al vermoeid in en dat is niet minder geworden.

Vaak moe, veel hoofdpijn, maar even weg heeft ons ook goed gedaan.

We zijn er wel achter gekomen dat een camper veel meer ons ding is dan een caravan. Veel willen zien dat willen we graag.

Ook willen we dat graag voor Finn. Iets met “levenshaast” waar is veel over heb gelezen bij andere ouders.

Die levenshaast is deze vakantie sterker geworden.

Deze vakantie raakte Finn voor het eerst in paniek toen we in de Grouffe de Padirac liepen. Een mega diepe grot waar het best donker was. Hij wilde niet zelf lopen en als we hem neerzetten ging hij huilen en aan onze benen hangen.

“Ik zie niks, tillen, tillen” riep hij huilend. Deze woorden vergeten wij niet meer en zeiden gelijk tegen elkaar het is begonnen.

Het was een andere huil als normaal, dit was voor ons wel de bevestiging dat zijn achteruit gang is begonnen.

Ik ga dan heel erg piekeren, want ook nu moeten we de touwtjes loslaten. Geen controle hebben, dat is zo moeilijk!

Hoe snel gaat zijn zicht achteruit? De winter komt eraan en het wordt eerder en langer donker, hoe gaan we dat doen? Hij moet straks starten op school als het donker is, hoe? Hoe gaan we nu door?

Gewoon net als Finn iedere dag opstaan met een glimlach?

Finn zoekt gelijk naar oplossingen hoe hij hiermee kan omgaan. Hij laat heel de nacht zijn licht aan zodat hij het dan beter kan zien. Finn heeft ( nog) geen weet hiervan want voor hem is dit ‘normaal’. Wij vinden dit erg moeilijk. Het kost tijd om hier weer een weg in te vinden. Je weet dat het een keer komt, maar je schuift het zo lang mogelijk voor jezelf uit.

Over zijn zicht hebben wij nooit graag gepraat, omdat wij dat te moeilijk vinden. Ik zeg dan vaak “het gaat goed hoor”. Dit past niet bij mij want ik ben heel open, maar hierover praten dat vinden wij heel moeilijk.

Soms is het goed om het wel te doen en dat vind ik het zo fijn dat er andere ouders zijn waar we terecht kunnen. Zo zei een ouder laatst: “je bent altijd welkom en ik ben maar 1 telefoontje weg als dat nodig is.”

Dankbaar dat we elkaar allemaal kennen ( al is het via Instagram) en dat we er voor elkaar kunnen zijn als dat nodig is.

Nog paar foto's van onze eerste vakantie met de camper.

Een tour door Frankrijk in 3 weken ( 4100 KM)

7 comments on “Het wordt langzaam donker.”

  1. Lieve Natalie en Bennie.
    Dit lezen gaat door merg en been.
    Wat een onzekerheid en angst, wat zou je het als ouder graag wegnemen voor hem.
    Wat logisch dat dit zijn weerslag heeft op jezelf en je lijf.
    Ik hoop dat je je balans weer een beetje terug zal vinden.
    Jullie gezin heeft op afstand een bijzonder plekje bij me.
    Zo knap en stoer om jullie verhaal te vertellen en hezelf zo kwetsbaar op te stellen.
    Heel veel liefs en sterkte
    Irene

  2. Daar zit je dan, in die rollercoaster. Op en af. Krachtig en soms even niet. Zoveel bewondering voor jullie allemaal. Ben er voor jullie ❤️

  3. Met een brok in m'n keel en een snotterneus je verhaal gelezen.
    Heftig!
    Het lijkt me ook zo confronterend en moeilijk om daar , weer, een weg in te vinden.
    Maar dat je er een weg in gaan vinden , daar twijfel ik niet aan.
    Met ups en downs.
    En verwacht niet te veel van je zelf.
    Je bent een mens, geen machine.
    Een mens met gevoelens, onzekerheden, angsten.
    Je zorgt zo goed voor je gezin, zorg ook goed voor jezelf , en sta de gevoelens toe.
    Je mag ook best eens even niet sterk zijn.
    Wees lief voor jezelf ......

    Super trots op jullie 😘

  4. Vol ontroering en aangeslagen heb ik jullie blog weer gelezen.
    Ondanks het (stille) verdriet en onmacht wat dit met zich meebrengt ben ik zo trots op jullie als gezin. En ja huilen mag, verdriet hebben mag, er hoeft niet alleen maar te worden gelachen. Sterkte en dikke knuffel 💞

  5. Lieve lieve Nathalie, (en Bennie)

    Ik las de titel van dit verhaal en kreeg meteen kippenvel. Kan me niet voorstellen wat jullie meemaken. De onzekerheid over jullie lieve knappe knul. Dat doet zoveel met je. Luister naar jezelf, luister naar je hart, want dat klopt❤ jouw verdriet mag er zijn. En je gezin staat altijd op 1, dat hoort, dat mag, en dat begrijpt iedereen! Denk aan jullie !

    Xx Iris

  6. Verdrietig, maar prachtig verwoord Nathalie. Ik stuur jullie veel liefde toe, want die kracht zit er wel! Veel respect en bewondering voor jullie als ouders ❤️.

  7. Boh, hier in Spanje, lees ik je verhaal en krijg spontaan kippenvel. Ik wens jullie nog meer kracht dan jullie al hebben!

    X Trudy

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

linkedin facebook pinterest youtube rss twitter instagram facebook-blank rss-blank linkedin-blank pinterest youtube twitter instagram