wat een dag, wat een dag!

Wat een dag, wat een dag!
Vanmorgen om 5:00 uur onderweg naar Utrecht. Dat was lang geleden dat we zó vroeg gingen, maar één geluk: geen files, dus waren best snel in het Máxima.
Veel te vroeg natuurlijk, want meestal rekenen we op 2:30 uur reistijd.
In het portaal zag ik staan: 7:50 uur aanprikken. Twee weken geleden had ik nog gebeld of we om 7:30 konden komen, en dat kon. Nu zag ik iets anders staan, maar we moesten om 8:30 al in het Wilhelmina Kinderziekenhuis zijn voor de tandarts.
Hoewel we binnendoor kunnen lopen, is het nog steeds een stukje. Daarom heb ik aangegeven dat 7:50 écht het aanpriktijdstip moest zijn, liever niet later, anders zouden we het niet halen.
Ik wilde ook graag de uitslagen vóór de afspraak weten, omdat ik vermoedde dat Finn twee gaatjes had. Hij heeft de afgelopen weken veel pijn gehad aan zijn tanden, dus ik wist dat er iets moest gebeuren.

7:50 uur: Aanprikken
Dat ging lekker vlot, niet veel huilen of gillen, dus afspraak 1 konden we afvinken. De verpleegkundige kende Finn, en wist ook niet te veel zeggen gewoon doen.
Toen gauw over de Regenboogbrug, de brug die het Máxima verbindt met het Wilhelmina Kinderziekenhuis. Natuurlijk even een wedstrijdje doen op de brug, dus daar waren we snel overheen.
Ondertussen belde de man van de keuken: hij stond over een half uur voor onze deur thuis. Want ook de B&B (zonder de laatste B 😉) is bijna af. Mijn moeder was gelukkig thuis bij Veerle, dus alles kon gewoon bezorgd worden.

8:30 uur: Tandarts
We waren keurig op tijd. Finn wilde graag bij mij op schoot. Prima, en gelukkig vond de tandarts dat ook een goed idee. Ze denken daar goed mee: zolang het werkt voor het kind, is het goed. Echt toppers!
Finn deed netjes zijn mond open. Ik vertelde de tandarts dat hij veel pijn heeft gehad. Tijd voor een foto, maar die vond Finn iets minder leuk. Hij moest namelijk alleen in de stoel liggen en kreeg iets in zijn mond. Na wat boze blikken bleef hij toch even liggen en konden ze snel de foto maken.
Bij het bekijken van de foto zei de arts: “Oef, die zijn wel hard achteruitgegaan.”
De vorige keer had hij 1 oppervlakkig gaatje, nu was het duidelijk anders.
Hij keek ons aan en zei: “Ze moeten eruit.”
Ik dacht dat het om 1 of 2 kiezen ging, maar het bleken er 3 te zijn.
Ik zei: “Finn moet om 11:45 onder sedatie.”
Gelukkig begreep de tandarts mij meteen: “Dat gaan we regelen.”
We spraken dezelfde taal, zo fijn! Hij zou overleggen met de oncoloog.

Wij gingen terug naar het Máxima, weer via de Regenboogbrug (uiteraard weer een wedstrijdje), en onderweg belde de tandarts: groen licht!
Finn zijn kiezen konden getrokken worden onder sedatie, en de tandarts zou om 11:45 naar het Máxima komen. Wat top weer! Ik zou anders niet weten hoe we dat voor elkaar hadden moeten krijgen. 
Daarna nog even een uurtje buitenspelen tot ons gesprek met de verpleegkundig specialist. Tikkertje, voetballen, met de blokken ect.

Gesprek met de verpleegkundig specialist
We bespraken o.a. Finn zijn bloeddruk, die vorige keer en ook vandaag weer aan de hoge kant was. Hij werd daarom nog een keer gemeten voor de sedatie. 
Ook hadden we het over een mogelijke verbouwing thuis, we hebben namelijk een lekkage in de badkamer. We weten dat verbouwen niet mag i.v.m. risico op schimmels, maar soms moet het gewoon zei de verpleegkundige specialist.
De oplossing: als er verbouwd wordt, mag Finn tijdelijk niet in huis zijn. Gelukkig is de B&B bijna klaar, dus dan kunnen we daar een weekje logeren.
Ook de tandartsingreep werd besproken. Finn krijgt 3 dagen extra antibiotica, maar de chemo mag gewoon doorgaan.
Even was het de vraag of we tijdelijk moesten pauzeren i.v.m. de 3 getrokken kiezen, maar dat bleek niet nodig.

11:35 uur: Naar de slaapdokter
Finn was heel rustig. De slaapdokter gaf hem een box bij binnenkomst, meteen de juiste snaar geraakt bij Finn.
Ik gaf alle medische info en Finn had nog 1 belangrijke vraag: of hij zijn kiezen mee naar huis mocht nemen. Dat werd geregeld.
Het slaapmiddel werd gegeven. Ik telde van 0 tot 10, en bij 10 sliep Finn. Zo rustig heeft hij nog nooit geslapen. Het voelde als een voorbode… geloof me dat was het ook.
Ik kreeg een buzzer mee. Als Finn wakker werd in de uitslaapkamer, zou die afgaan.
Bennie en ik gingen snel even beneden wat eten, we waren zelf ook al die tijd nuchter. Wanneer Finn nuchter moeten zijn, zijn wij dat ook.

12:15 uur: Terug naar Finn
Toen de buzzer ging, liep ik snel naar hem toe. Hij lag nog te slapen, op een groen matje. Er kwam bloed uit zijn mond.
Finn en bloed is geen goede combinatie. De verpleging hielp alles verschonen en poetste zijn gezicht.
Toen werd hij wakker.
Huilen, huilen: “Auw, auw, mijn mond!”
Hij beet op zijn lip (nog verdoofd), ogen dicht, CI’s af, en bleef doorbijten. Normaal vind ik dit echt niet erg, maar nu dacht ik hoe ga ik dit uitleggen.
Ik stak mijn vinger in zijn mond om te voorkomen dat hij zijn lip kapot beet.
Hij was zó boos en wist niet wat hij voelde.
Het was echt zielig, ik voelde me zo machteloos. Ik kon zo weinig voor hem doen.
Ik weet van mezelf dat ik dan mijn emoties parkeer en heel duidelijk blijf praten. Dat helpt bij Finn.
We mochten terug naar de dagbehandeling, maar Finn schreeuwde alles bij elkaar. Gelukkig kregen we na 3 minuten een eigen kamer.
Hij kreeg een ijsje, Bennie zette zijn iPad aan, en langzaam zagen we Finn rustiger worden.
Hij bleef zeggen dat hij een “dikke lip” had, en hij voelde de hechtingen.
Dat was allemaal even geen succes. Ik liet hem zichzelf zien dat hij geen dikke lip had, maar dat het wel zo voelde. 
Heel even dachten we: “Moesten die kiezen er echt uit?”
Maar toen hij rustiger werd en even in slaap viel, wisten we dat het goed was.

14:00 uur: Laatste chemo van de dag (Vincristine push)
Toen mochten we naar huis, al sliep Finn nog.
We maakten hem wakker, we moesten tenslotte nog 2 uur terugrijden.
Tot woensdag mag Finn geen harde dingen eten.
Hij krijgt drie dagen antibiotica en vanaf morgen starten we weer met vijf dagen Dexa.
Wat een dag, wat een dag.
Nu op tijd naar bed. Al deze emoties hebben ons weer een hoop energie gekost.