8 weken thuis

8 weken lang is Finn thuis geweest.
En morgen mag hij weer naar school.
Wat is er een hoop gebeurd in die 8 weken, die begonnen in de herfstvakantie.
We hebben een aantal dagen in spanning gezeten, we hebben thuisonderwijs gegeven, we zijn gestart in de onderhoudsfase, Finn heeft in isolatie gelegen, Finn was tussendoor nog jarig, hij heeft op school niet kunnen trakteren voor zijn verjaardag, heeft sinterklaas op school moeten missen, heeft niet bij het kerstfeest kunnen zijn. En volgens mij kan ik nog wel even doorgaan.
Maar alle bovenstaande hebben we een weg in gevonden of hebben andere voor ons voor een bijzonder mooie dagen gezorgd. Zo kwam Sint bij ons thuis, kwamen de Pieten van school speciaal thuis zijn cadeau brengen, hebben we de Sint op school gezien via teams en zo nog veel meer.

Het begon allemaal met een uitbraak van de waterpokken op school.
Omdat we wisten wanneer de besmetting was begonnen, hebben we Finn thuisgehouden.
Omdat Finn de waterpokken nog niet heeft gehad, is dit gevaarlijk voor hem.
Elke twee weken maakten we de balans op: was er een nieuwe besmetting bijgekomen? En dat was steeds het geval.
Meerdere kinderen kregen het, waardoor Finn langer thuis bleef.
De juf maakte steeds weer een  huiswerkpakketje voor Finn. En iedereen die mij een beetje kent, weet dat we hier snel weer een structuur in vonden.
Ik maakte elke ochtend een schema met wat we ieder uur aan schoolwerk zouden doen.
Rekenen, dictee, lezen, spelling, spelletjes – alles is voorbijgekomen.

Op 18 november kreeg Finn koorts, maar omdat zijn waardes steeds goed bleven, mochten we naar huis.
Zijn waardes waren zelfs zo hoog dat ze in het afgelopen jaar nog nooit zo goed waren geweest.
Toch was ik ongerust, daar schreef ik mijn vorige verhaal over "onrust, over de 2 opnames op 18 en 25 november  tijdens deze 8 weken.  Op de laatste dag gebeurde mijn grootste angst wat ik eerder niet heb verteld.

Bij de bloeduitslagen werd een blast gevonden die op 1 stond.
Blasten betekenen leukemiecellen.

De verpleegkundige in ons shared care besprak dit met ons. Dat was heel fijn, maar toch heb ik dagenlang in enorme angst gezeten, omdat we pas 3 dagen later naar Utrecht moesten.
Die blasten konden twee dingen betekenen: of de leukemie was terug, of het was een jonge rode bloedcel die Finn juist nodig heeft maar die verkeerd door de scan werd herkend.
Dat weekend zaten we in angst. Het weekend duurde héél lang.
Dit hebben we eerder niet gedeeld, ook niet met vrienden en familie.
Iedereen leeft enorm mee, en dat waarderen we heel erg. Maar ik kon het niet aan als we nog niets wisten en misschien berichten zouden krijgen met vragen zoals: "Weten jullie al wat?"
Daarom kozen we ervoor om eerst de uitslag in Utrecht af te wachten.

Op maandag in Utrecht: bloedafname en wachten op het gesprek met de verpleegkundige.
Tijdens het gesprek duurde het voor mijn gevoel uren voordat we het over de blast gingen hebben. Maar wat bleek: de uitslagen waren nog niet bekend en dat zou nog een aantal uur duren.
Na het gesprek hadden we geen afspraken meer, dus reden we naar huis.
Om 17:00 uur hadden we nog steeds niets gehoord.
En ja hoor, om 18:15 belde onze verpleegkundig specialist met het antwoord dat we zo graag wilden horen: ALLES IS GOED!

Ooo, wat waren wij blij. Ik was zó bang!

Inmiddels zitten we nu in de onderhoudsfase. Finn heeft weer een aardig bos haar en mag maandag weer naar school.

Juf, hij staat al te springen dat hij morgen weer naar school mag en wilt heel graag nog trakteren.🎂
Nog meer structuur – daar zijn we wel aan toe.
Hoe de onderhoudsfase eruitziet, zal ik in mijn volgende blog vertellen.

We hopen op een goed, Iets rustiger 2025!