Vandaag is het precies 2 jaar geleden dat we officieel de diagnose leukemie kregen.
Vorig jaar stond ik er ook bij stil, maar niet zoveel als nu. Ik merkte gisteren al onrust en dan moet ik even schrijven dus nu 4 uur in de nacht komen de woorden op papier.
Gisteren merkte ik al dat elk uur voorbij kwam. Toen deden we dit… toen waren we daar… toen zeiden ze dit...
Wordt het elk jaar lastiger om met deze datum om te gaan?
Of gaat het na dit jaar juist steeds beter?
Het antwoord op die vraag weet ik pas volgend jaar.
“Ben je al aan het aftellen?”
Die vraag krijg ik de laatste tijd vaak.
Ik ben met één ding echt aan het aftellen: dat Finn op 23 februari voor de laatste keer 5 dagen Dexa krijgt.
Daar kijken we allemaal naar uit.
Veerle zei laatst:
“Mama, daarna is Finn niet meer zo boos en doet hij niet meer zo lelijk tegen mij.”
Ook Veerle heeft het pittig.
Mentaal hakt het erin. Ze heeft haar eigen dingen, maar voelt heel logisch ook alle zorgen. Ze ziet mij verdrietiger zijn afgelopen weken.
Gelukkig worden we goed geholpen en denkt iedereen mee. Ook zij krijgt hulp.
Maar wat precies het juiste is om Veerle te helpen, blijft soms een zoektocht.
Er gaat zóveel om in dat koppie.
Finn kijkt momenteel veel terug.
Filmpjes van de ambulance, foto’s van het bloedprikken, het filmpje van het hartfilmpje dat werd gemaakt.
Finn spreekt soms ineens zinnen uit die mij laten schrikken.
Een paar weken geleden was hij zo boos en riep hij:
“Ik heb ook nooit een keuze.”
Pff… die kwam binnen.
Want het klopt. Hij heeft geen keuze.
We proberen alles zo goed mogelijk te doen, maar zulke zinnen zetten je aan het denken.
Doen we het wel goed? Denk ik dan.
Gisteren zei hij ineens iets toen ik enorme witte, tintelende koude vingers had:
“Mama, ik was ook witjes. Jij hebt nu ook witte vingers. Heb jij dan ook leukemie?”
Die zin zette mij stil.
Als we praten over 2 jaar geleden, leg ik altijd uit dat Finn witjes was omdat hij ziek was.
Soms besef je pas hoe dat voor een kind werkt als er zulke vragen komen.
Ik heb hem uitgelegd over de celletjes in zijn bloed.
Dat het niet alleen ging om wit zijn, maar om wat er in zijn bloed gebeurde.
Dat soort momenten ontstaan ineens uit het niets.
En dan neem ik daar bewust even tijd voor.
We gaan nu de laatste maand in.
De laatste keer Dexa.
De laatste maand dagelijkse en wekelijkse chemo.
23 februari de laatste keer onder sedatie.
Dat is wat er nu komt.
Dit weekend gaan we proberen deze dagen een beetje positief te draaien.
Want ja… Valentijn was altijd toch mijn dag. Even stilstaan bij vriendschap, liefde en alles wat daarbij hoort.
Helaas heb ik ook veel lieve vrienden de afgelopen 2 jaar weinig tot niet gezien of gesproken. Dat vind ik lastig.
Maar met alle verplichte afspraken en de rust die ik nodig had, is het zo.
En dat is ook een stukje acceptatie.
Nu gaan we genietmomentjes maken dit weekend.
Finn en Veerle starten dit jaar met Valentijn terug te halen door iets leuks te kopen voor hun vriendinnetje en vriendje.
Zondag vieren we een feestje voor oma, gaan we naar de carnavalsoptocht bij andere opa en oma,
en maken we de Veerse Droom klaar voor de eerste proefslapers.
Stap voor stap. 💙
Lieve Nath 🩷
Wat een enorme mijlpaal komt eraan. Wat hebben jullie als gezin een ongelooflijke weg afgelegd. En tegelijk voelt het misschien alsof het nu pas echt begint. Het is zó begrijpelijk dat er veel onzekerheid aankomt. Na twee jaar in overlevingsstand breekt er een nieuwe fase aan… en dat is spannend. Dat mag ook spannend zijn. 💗
Maar lieverd, wat zijn jullie sterk. De liefde en opmerkzaamheid die jij elke dag laat zien, geeft mij, als buitenstaander alle vertrouwen in jullie toekomst. Jullie hebben meer dan genoeg op jullie bordje gehad, jullie verdienen rust en alle geluk.
Eén ding is zeker: Finn en Veerle groeien op in een warm en liefdevol gezin. En jij, lieve Nath, bent ongelooflijk sterk, maar ook jij mag gewoon mens zijn. Jouw emoties mogen er zijn, het is zo knap dat je ze durft te tonen. Juist daarmee geef je je kinderen iets heel waardevols mee.
Ik gun Finn rust in zijn hoofd en lijf, en Veerle rust en ruimte voor haar gevoelens.
En ik geloof erin dat jullie valentijn fijn gaat zijn. Ieder jaar een beetje meer. Dat jullie carnaval mogen vieren met gezonde roze wangen en energie voor 10! Dat Veerle de wereld tegemoed gaat met (zelf)vertrouwen. Dat jij en Bennnie weer gaan geloven in de toekomst, voor zover je dat niet al doet, want hey, ik ken je inmiddels een beetje! Diepe buiging voor jou Nath! Petje af!
💗
Jouw kinderen krijgen precies wat ze in deze tijd het hardst nodig hebben; een moeder die ze ziet, die twijfelt of ze wel genoeg geeft en die er alles aan doet om ze geliefd te laten voelen. Als er iemand een voorbeeld is ben jij het wel. Ik vind het ook echt knap hoe je je emoties zo laat zien in deze berichten en vervolgens je schouders er onder zet en je emoties om te zetten in kracht en inspanning om maar alles te regelen.
Wat fijn dat de laatste dexaweek straks achter de rug is.
Ik duim met jullie mee dat alles goed blijft gaan en vooral dat er voor jullie als gezin een beetje rust terug komt straks.